คุยกันเรื่อง หนัง เพลง หนังสือ และอื่นๆ กันต่อที่นี่นะจ๊ะ

[Yuttipung]

ตอนนี้ 16 ล้านแล้วครับ แปลกแฮะ ผมดูคลิปนี้แล้วผมประทับใจจนน้ำตาไหลพรากเลย (จริงๆ)

[grappa]

เฮ มีเพื่อนแล้ว น้ำตาไหลเหมือนกัน
ชอบเพลงนี้มากๆ โดยเฉพาะ ท่อนสุดท้าย

...But there are dreams that cannot be
And there are storms
We cannot weather

I had a dream my life would be
So different from this hell I'm living
So different now from what it seems
Now life has killed
The dream I dreamed.

[Yuttipung]

ประทับใจจริงๆ ยิ่งช่วงเหตุการณ์แบบนี้ยิ่งฟังยิ่งเศร้า จนต้องไปเปิดเพลงจากละครเวที ผมพอรู้เรื่องของ Les Miserables คร่าวๆ เท่านั้น แต่มันก็เข้ากับสถานการณ์มากๆ

ผมอาจไม่เห็นด้วยกับความรุนแรง ไม่เห็นด้วยกับการชูเรื่องชนชั้น แต่ผู้ประท้วงหลายคนที่บริสุทธิ์นั้นผมเห็นใจมากๆ

แปลเพลงนี้ออกมาอย่างรีบๆ เพราะใจเรียกร้อง

-------------------------

นานมาแล้วผู้คนยังการุณย์
ครั้งที่น้ำเสียงยังมีไออุ่น
ถ้อยคำพวกเขาหวานละมุน

นานมาแล้วที่รักได้บดบัง
โลกเคยยังมีเพลง
เพลงที่แสนตื่นใจ
นานมา... และมันได้เลือนหายไปสิ้น

ฉันฝันว่าฉันฝันเมื่อนานมา
ครั้งที่หวังยังแรงกล้า
ค่าชีวิตยังดำรง

ฉันฝันว่ารักไม่เคยมลาย
ฉันฝันว่าพระองค์เจ้าท่านทรงปราณี
วานวันที่ฉันยังเยาว์ไม่กลัวเกรง
ปล่อยความฝันสร้าง บรรเลง และสูญหาย
ไม่มีค่าราคาที่ต้องจ่าย
ไร้เพลงห้ามขับขาน, ไร้เหล้าไวน์ห้ามลองลิ้ม

แล้วคืนค่ำมัจจุราชก็คืบคลาน
น้ำเสียงหวานพลันแข็งกร้าว
พวกเขาฉีกกระชากหวังเป็นชิ้นๆ
และหมิ่นแคลนความฝันของคุณ

เขาหลับใหลเคียงข้างฉันเมื่อหน้าร้อนนั้น
เติมเต็มคืนวันอันอัศจรรย์มิรู้สิ้น
นำพาวัยเยาว์นั้นให้โบยบิน
แต่เขาก็จากไปเมื่อฤดูกาลได้ผ่านพ้น

ฉันยังฝันว่าเขาจะกลับมา
และเคียงชีวาตราบนานเนาว์
แต่ฝันนั้นเล่าก็ไม่ถึงฝั่ง
จากพายุคลั่งที่ไม่อาจคาดคิด

ฉันเคยคิดว่าฝันจะเป็นจริง
ทิ้งไปจากขุมนรกที่ฉันยืน
ทิ้งไปจากสิ่งที่มันเคยเป็น
บัดนี้ความจริงได้ฆ่าฝันที่ฉันฝัน

[merveillesxx]

ของปี 2007

Paul Potts on Britain's Got Talent show - Nessun Dorma
http://www.youtube.com/watch?v=y703tPc4PRk


สังเกตว่า แอ็คคอมเมนเตเตอร์ เหมือนเดิมเด๊ะ 5555555

[pc]

เมื่อวานก็เห็นมีคนเอาคลิพเดียวกับของคุณ grappa ไปแปะในบอร์ดฟ้าเดียวเหมือนกัน และก็แน่นอนครับว่าต้องมีการโยงเข้ากับเหตุการณ์สลายการชุมนุมของพวกเสื้อแดงอย่างเลี่ยงไม่ได้


การใช้กำลังของรัฐบาลในครั้งนี้สมควรจะได้รับการประนามจากนานาชาติ และ พรบ. ที่รัฐบาลพยายามจะเข็นออกมาเพื่อควบคุมการชุมนุมควรจะได้รับการต่อต้านอย่างถึงที่สุด แต่หวังว่าคงไม่มีใครลืมความเป็นเผด็จการของรัฐบาลที่เป็นตัวแทนของพวกเสื้อแดงด้วยนะครับ (ที่ดูเหมือนตอนนี้ทุกคนพยายามลืมๆกันไปหมด) และก็ยังความพยายามของแกนนำผู้ชุมนุมที่จะแก้รัฐธรรมนูญด้วยการบรรจุพุทธศาสนาเข้าไปด้วย อย่างนี้มันไม่ใช่ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยหรอกครับ

เสียดายก็แต่ผู้ที่รักประชาธิปไตยที่ไม่เคยลงคะแนนเลือกไทยรักไทย แต่ไปเข้าร่วมกับพวกเสื้อแดงเพราะต้องการต่อต้านอำมาตย์ ทั้งๆที่รู้ว่าทั้งพวกแกนนำก็เป็นเด็กในสังกัดของนักการเมืองฝ่ายตรงข้ามที่เป็นเผด็จการได้ไม่แพ้กัน และพวกฐานเสียงพรรคการเมืองนั้นก็ยังขาดสำนึกในเรื่องการเคารพสิทธิ์และเสรีภาพผู้อื่นอยู่มาก การต่อต้านการแทรกแซงของอำนาจนอกระบบเป็นเรื่องที่น่าสนับสนุนอย่างยิ่ง แต่จำเป็นด้วยหรือครับที่ต้องลงไปเกลือกกลั้วกับพวก rednecks พวกนั้น แทนที่จะสร้างเครือข่ายของตัวเองขึ้นมา รัฐบาลของพวกเขาที่ผ่านมาใช้อำนาจกันยังไงก็เป็นที่รู้ๆกันอยู่ (อย่าเอาไปเทียบกับตอนหลังรัฐประหารนะครับ ลองเทียบกับช่วงเวลาสักปีสองปีก่อนหน้ารัฐบาลชุดนั้นดู ... แม้ว่ารัฐบาลประชาธิปัตย์ในเวลานี้ ด้วยเงื่อนไขของพวกเขาในปัจจุบันที่อิงกับอำนาจนอกระบบ ก็ได้เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในทำเนียบของรัฐบาลทรราชไปเรียบร้อยแล้ว) และจนทุกวันนี้ก็ยังขาดสำนึก ยังเรียกร้องให้เอานโยบายอย่างการปราบปรามยาเสพย์ติดกลับมาบังคับใช้อีกครั้ง ถ้าเป็นพวกอำนาจนอกระบบที่บังคับใช้นโยบายอย่างนี้ ถึงแม้ว่ามันจะเลวร้ายไม่แพ้กัน แต่ก็พอจะเข้าใจได้บ้างว่า พวกอำนาจนอกระบบพวกนั้นไม่ต้องการจะให้เสรีภาพกับใครอยู่แล้ว เพราะมันทำให้พวกเขาเสียอำนาจในการควบคุม อำนาจที่สร้างความมั่งคั่งให้กับพวกเขามาหลายปี แต่พอมาถึงยุครัฐบาลตัวแทนประชาชนที่เป็นผลผลิตของรัฐธรรมนูญปี 40 ใช้อำนาจอย่างนี้บ้าง กับนโยบายอย่างสงครามกับยาเสพย์ติด ยุทธศาสตร์การแก้ปัญหาภาคใต้ การจัดระเบียบสังคม จัดระเบียบร้านเน็ต การเซ็นเซอร์ ฯลฯ ความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อสิทธิ์เสรีภาพกลับได้รับการรับรองว่ามันเป็นความต้องการของเสียงส่วนใหญ่ จะไปโทษอำนาจนอกระบบก็ไม่ได้แล้ว เพราะมันทำโดยรัฐบาลที่เป็นตัวแทนของประชาชน ด้วยการรับรองของพวกฐานเสียงที่เป็นเสียงส่วนใหญ่ (คงต้องเรียกว่าให้การรับรองแหละครับ เพราะไม่เห็นฐานเสียงหน้าไหนพยายามทักท้วงการใช้อำนาจแบบนี้ผ่านตัวแทนที่พวกเขาเลือกเลย จำได้ว่าเคยอ่านความเห็นในพันธ์ทิพย์ถึงกรณีตากใบ พวกฐานเสียงพวกนั้นมาแก้ตัวให้กับรัฐบาลของพวกเขากันใหญ่ อย่างนี้จะเรียกว่ามีสำนึกประชาธิปไตยเหรอครับ) ทำไมถึงเป็นกันได้อย่างนั้นล่ะครับ? พอได้โอกาสที่จะได้มีเสรีภาพ ได้รัฐบาลที่เป็นผลผลิตของรัฐธรรมนูญภาคประชาชน แทนที่จะใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญยกระดับเสรีภาพให้กับทุกๆคน ทำไมกลับมาเรียกหาการจัดระเบียบอย่างนี้?

ถึงแม้ว่าอำนาจนอกระบบที่พวกเขาต่อสู้มันจะเลวร้ายมากแคไหน แต่มันก็ช่วยไม่ได้เลยครับที่ผมไม่ค่อยรู้สึกเศร้าใจกับชะตากรรมของพวกเขาเหมือนกับที่รู้สึกกับผู้ชุมนุมในช่วงพฤษภาทมิฬ สีบสี่ตุลาและหกตุลาเลยครับ ทำไมต้องรู้สึกเศร้าโศกในเมื่อพวกนั้นก็ไม่ใช่เพื่อนผม ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไรร่วมกัน ไม่เคยได้มีความเชื่อในเสรีภาพอะไรร่วมกับผม แต่ยังไงผมก็ต้องขอยืนยันอีกครั้งว่าการเริ่มใช้ความรุนแรงของรัฐบาลในครั้งนี้ ด้วยทหารพร้อมเอ็มสิบหก ต้องได้รับการประจานไปทั่วโลก และก็ได้แต่หวังว่าผู้ชุมนุมที่รอดมาได้ จะลองคิดทบทวนถึงความรู้สึกของญาติพี่น้องของพวกผู้ชุมนุมที่ตากใบดูบ้าง ว่าการไม่ได้รับความเป็นธรรมจากความรุนแรงที่เป็นผลพวงมาจากยุทธศาสตร์การแก้ปัญหาที่ตัวแทนของพวกเขาก่อขึ้น มันเลวร้ายยังไงบ้าง พวกเขาติดค้างใครไว้บ้างจากการไม่รับผิดชอบต่อผลการตัดสินใจลงคะแนนของตัวเอง

ท้ายที่สุดนี้ผมขอมอบอีกเพลงหนึ่งให้กับผู้ชุมนุมชาวเสี้อแดงที่รอดมาได้ มันก็มาจากละครเพลงเรื่องเดียวกันแหละครับ แต่ผมว่ามันเข้ากับบรรยากาศของพวกเขาอยู่เหมือนกัน (ไม่ได้ตั้งใจจะซ้ำเติมอะไรนะครับ)

[Les Miserables] 10th anniversary - Empty Chairs at Empty Ta
http://www.youtube.com/watch?v=3IA36liLghk&feature=channel_page



 

 

[birdwithnolegs]

จดหมายเปิดผนึกถึงนักสันติวิธี: โปรดนับศพ “ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” ด้วย
ภัควดี วีระภาสพงษ์
16 เมษายน 2552

วันก่อนผู้เขียนได้ดูรายการ “ที่นี่ทีวีไทย” ที่มีการสัมภาษณ์กลุ่มนักสันติวิธีที่ประกอบด้วย อ.นฤมล อ.ยุกติ คุณนารี คุณเจษฎาและอ. ศรีประภา หลังจากฟังจนจบแล้ว ผู้เขียนรู้สึก “จึก” ในอก อาการ “จึก” นี้ยังคงอยู่แม้จะผ่านมาวันสองวันแล้ว ยิ่งเมื่อคืนนี้ได้ฟังการสัมภาษณ์นักข่าวสายทหารและอาจารย์ชื่ออะไรที่ผู้เขียนขี้เก
ียจจะจำ ความ “จึก” นี้ยิ่งฝังลึกถึงขั้นทำเอาเมื่อคืนนอนไม่หลับทีเดียว

แม้ว่าผู้เขียนจะเป็นลูกศิษย์ อ.ชัยวัฒน์ คนหนึ่ง แต่เปรียบไปก็เป็นแค่ “นักเรียนหลังห้อง” ไม่ค่อยตั้งใจฟังเวลาอาจารย์สอน แถมตอนอยู่มหา’ลัย ก็มัวแต่เมาเสียเป็นส่วนใหญ่ (นี่เป็นอุทาหรณ์สอนใจสำหรับนักศึกษารุ่นหลัง โปรดตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้) ดังนั้น ผู้เขียนจึงรับความรู้มาแต่งู ๆ ปลา ๆ และโดยเฉพาะเรื่องสันติวิธีนั้น เป็นเรื่องที่ผู้เขียนรับมาจากอาจารย์น้อยถึงน้อยที่สุด

ผู้เขียนไม่ใช่นักคัดคำพูดของใครมาทีละท่อนและตอนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจจำด้วยว่าคนไหนพ
ูดว่าอะไร แต่ค่อนข้างแน่ใจว่า อ.นฤมลและคุณนารีพูดในทำนองว่า การปราบปรามของกองทัพต่อผู้ชุมนุมโดยไม่มีใครตายนั้น ถือว่ากองทัพและรัฐบาลทำได้ดี อดทนและเป็นที่น่าพอใจ (ถ้าผู้เขียนฟังผิดไป ก็ขออภัยทั้ง 2 ท่าน ขอให้ถือว่าผู้เขียนหูเฝื่อนและงี่เง่าไปเองก็แล้วกัน)

ในสายตาของผู้ไม่ใช่นักสันติวิธีอย่างผู้เขียน ผู้เขียนขอตั้งข้อสงสัยว่า การที่ทหารลากปืนออกมายิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุมนั้น ถือว่าเป็นวิธีการควบคุมม็อบที่ “ดี อดทนและน่าพอใจ” จริง ๆ หรือ

สมมติก่อนว่า สิ่งที่รัฐบาลแถลงนั้นเป็นความจริงทุกอย่าง 1) ไม่มีใครตาย 2) ทหารใช้ลูกกระสุนจริงยิงขึ้นฟ้าและใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษเล็งใส่ผู้ชุมนุม ซึ่งมีแต่เสียงข่มขวัญ 3) ทหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ด้วยความแม่นยำประดุจโรโบค็อบ ไม่มีทหารคนไหนสับสนระหว่างปืนที่มีลูกกระสุนจริงกับปืนที่มีลูกกระสุนหัวกระดาษเลย ลูกกระสุนจริงทุกลูกที่ยิงออกไป ยิงขึ้นฟ้าหมดทั้งสิ้น และทุกลูกที่เล็งใส่ผู้ชุมนุมเป็นลูกหัวกระดาษหมดทั้งสิ้น

สมมติไว้ก่อนว่า ทั้ง 3 ประการข้างต้นนี้จริงทั้งหมด

ผู้เขียนขอสมมติว่า ถ้าตัวเองเป็นนักสันติวิธี ในสายตาของนักสันติวิธีจะคิดอย่างไร? ผู้เขียนขอตั้งคำถามแบบนักสันติวิธีชั่วคราวดังนี้คือ:

1) การลากอาวุธสงครามออกมาก็ถือเป็นความรุนแรงในตัวเองแล้วมิใช่หรือ? ดังที่ อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ เขียนไว้ในบทความหลังรัฐประหาร 2549 (ผู้เขียนไม่ใช่นักวิชาการ ขี้เกียจค้นชื่อบทความมาอ้างอิง มันคือบทความในหนังสือที่ “ฟ้าเดียวกัน” พิมพ์รวมเป็นเล่มนั่นแหละ ท่านผู้อ่านโปรดไปค้นดูเอง) อ.ชัยวัฒน์บอกว่า ถึงแม้ดูเหมือนการรัฐประหารครั้งนั้นจะไม่มีความรุนแรงทางกายภาพเกิดขึ้น แต่มันก็ยังเป็นความรุนแรงที่ยอมรับไม่ได้ (นี่คือข้อสรุปของผู้เขียนที่อ่านบทความจนจบ ไม่ใช่แค่อ่านประโยคสองประโยคแล้วด่วนสรุป จะสรุปผิดหรือไม่ ผู้เขียนรับผิดชอบเอง ไม่ต้องไปยุ่งกับ อ.ชัยวัฒน์ โปรดเข้าใจตามนี้)

ถ้ามีคนเอาอาวุธปืนมาเล็งใส่คุณ ปืนจะมีลูกหรือไม่มีลูก คุณจะถือว่ามันเป็นการใช้ความรุนแรงหรือไม่? ยิ่งอย่าว่าแต่ทหารทั้งกองวิ่งดาหน้าเข้าใส่คุณตอนตีสี่ เสียงปืนดังสนั่นปานสงครามกลางเมือง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคุณแน่ ๆ คือความตื่นตระหนก ภาพของเหตุการณ์ “พฤษภาเลือด” และ “ทหารฆ่าประชาชน” ในสภาพการณ์แบบนั้น คุณจะมีเวลาแยกแยะหรือว่าลูกกระสุนนั้นทำจากอะไร? มีใครตายจริงหรือไม่? ถ้าคุณเห็นเลือด คุณก็ต้องคิดว่ามีคนตายแน่นอน

2) ทำไมนักสันติวิธีทั้ง 2 ท่านไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดไม่สั่งให้กองทัพใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษทั้งหมด ทั้งที่ยิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุม ถ้าเจตนาแค่ข่มขวัญ ทำไมต้องแยกเป็น 2 ประเภท? แล้วลูกกระสุนจริงที่ยิงขึ้นฟ้า มันไม่มีโอกาสตกลงมาใส่กบาลใครตายบ้างหรือ?

เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ผู้เขียนกลับไปฉลองวันปีใหม่ที่บ้านสามีที่ภาคใต้ คืนวันเคาท์ดาวน์นั้น ข้างบ้านที่ติดกันฉลองด้วยการเอาปืนพกมายิงขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัด กระสุนนัดนั้นพุ่งขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาทะลุหลังคากระเบื้องของบ้านแม่สามี ตกปุลงบนหมอนที่หัวเตียงห้องนอนห้องหนึ่งพอดิบพอดี โชคดีที่ทุกคนออกมาเคาท์ดาวน์กันหมด ไม่มีใครนอนอยู่บนเตียง

ผู้เขียนไม่ทราบว่า ถ้าลูกกระสุนจากปืนพกที่ยิงขึ้นฟ้าสามารถทะลุกระเบื้องหลังคาลงมาได้ ลูกกระสุนเอ็ม-16 ที่ยิงขึ้นฟ้าจะสามารถตกลงมาทะลุกะโหลกศีรษะหรือทะลุอกใครได้บ้างหรือไม่? หวังว่าจะมีนักฟิสิกส์สักคนสละเวลาช่วยคำนวณให้

นักสันติวิธีคิดว่านี่คือวิธีควบคุมม็อบที่ดี อดทนและน่าพอใจ อีกทั้งไม่ใช่การใช้ความรุนแรงตามหลักการสันติวิธีแล้วหรือ?

3) เท่าที่ความรู้งู ๆ ปลา ๆ ของผู้เขียนจะมีอยู่ เกิดมาจนบัดนี้ ผู้เขียนไม่เคยอ่านเจอที่ไหนมาก่อนเลยว่า วิธีการควบคุมและปราบม็อบของนานาอารยะประเทศ (ย้ำ อารยะประเทศ ไม่ใช่อนารยะประเทศ) ใช้วิธีให้กองทหารถือปืนเอ็ม-16 จะลูกกระสุนซ้อมหรือลูกกระสุนจริงก็ตามแต่ วิ่งไล่ยิงขู่ขวัญประชาชนแบบนั้น ทำไมในรายการวันนั้น นักสันติวิธีจึงไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดรัฐบาลจึงไม่เริ่มต้นการปราบม็อบด้วยแก๊สน้ำตา สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำแรงดันสูง (ซึ่งรัฐบาลสมชายเคยพยายามยืมจาก กทม. แต่ถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลแปลก ๆ ว่า กลัวน้ำไม่สะอาด) หน่วยปราบจลาจลพร้อมโล่ กระบอง ดันม็อบ แยกม็อบเป็นกลุ่มย่อย ๆ ใช้กระบองฟาดหัวร้างข้างแตกบ้าง จับใส่กุญแจมือ ยัดขึ้นรถ (อย่าทำแบบตากใบก็แล้วกัน) ฯลฯ ในสหรัฐอเมริกามีการใช้กระสุนยางยิงใส่ผู้ชุมนุม โดยที่ผู้ชุมนุมรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะถูกยิงด้วยกระสุนยาง โดยทั้งหมดนี้ทำในตอนกลางวันแสก ๆ สว่าง ๆ การที่อยู่ดี ๆ ตอนตีสี่ รัฐบาลก็เอากองทหารถือปืนเอ็ม-16 ไล่ยิงประชาชนนั้น นี่หรือคือมาตรการปราบม็อบจากวิธีละมุนละม่อมแล้วค่อยเพิ่มดีกรีความแข็งกร้าวขึ้นเร
ื่อย ๆ ?

ถ้าผู้เขียนเป็นนักสันติวิธี ผู้เขียนจะแนะนำรัฐบาลว่า นับจากนี้ ไม่ว่ารัฐบาลชุดไหน ควรมีการฝึกหน่วยปราบจลาจลอย่างเป็นระบบ ซึ่งจะทำให้มีการสูญเสียน้อยที่สุดจริง ๆ ถ้าตำรวจทำไม่ได้ ยกให้กองทัพทำก็ได้ งบประมาณกองทัพมีเยอะแยะ เผื่อกองทัพคิดไม่ออกว่าจะเอางบไปทำอะไร ก็ควรเอางบที่ได้มากมายมหาศาลทุกปีไปใช้ซื้อแก๊สน้ำตา (อย่าลืมว่าของดีไม่มีถูก) สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำ กระสุนยาง ฯลฯ ถ้าขนาดสามารถฝึกทหารให้ไม่สับสนระหว่างปืนที่มีลูกจริงลูกซ้อมได้อย่างไม่ผิดพลาดแล
้ว จะฝึกควบคุมม็อบคงเป็นแค่เรื่องขี้หมูขี้หมา ไหน ๆ กองทัพก็ถนัดในการปราบม็อบอยู่แล้ว ก็ควรทำให้เป็นเรื่องเป็นราวกันไปเลย แถมยังช่วยให้มีรายการจัดซื้อพัสดุภัณฑ์เพิ่มขึ้นด้วย วิน-วินกันทุกฝ่าย

4) การที่รัฐบาลและกองทัพใช้มาตรการปราบม็อบด้วยวิธีการแปลกประหลาดที่สุดในโลก นั่นคือ ทำให้ม็อบตกใจกลัวสุดขีด ทำให้ม็อบเข้าใจผิดคิดว่ามีคนตายแน่นอน (ม็อบที่ไหนจะมีเวลาไปนั่งดูข่าวว่าไม่มีใครตาย) ทำให้เกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วม็อบและคนเสมอนอกว่า “ทหารฆ่าประชาชน” อีกแล้ว เหตุนี้มิใช่หรือที่ทำให้เกิดสภาพ “นรกแตก” ในวันรุ่งขึ้น เมื่อคนที่เข้าตาจน คนที่จนตรอก ตื่นตระหนกเสียขวัญ เลือดเข้าตา (เพราะเห็นเลือดเพื่อนตำตา โดยไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นตายร้ายดีอย่างไร หมดสัญญาณชีพแล้วหมอไทยยังชุบชีวิตขึ้นมาได้) ลองจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในสภาพนั้นบ้าง คนที่คิดว่าตัวเองต้องพยายามเอาชีวิตรอด พวกเขาย่อมไม่คำนึงแล้วถึงวิธีการที่จะนำมาใช้ ไม่ต้องให้ใครวิดีโอลิงก์เข้ามาปลุกระดมหรอก วิธีปราบม็อบที่ดินแดงตอนตีสี่นั่นแหละ คือการปลุกปั่นม็อบให้ก่อวินาศกรรมได้ดีที่สุดในโลก !

ตอนนี้คนเสื้อแดงไม่ได้พ่ายแพ้ทางการเมืองเพียงอย่างเดียว ตอนนี้พวกเขายังถูกเกลียดชัง ถูกไล่ต้อนเหมือนหมูเหมือนหมา ถูกดูถูกเหยียดหยามว่าค่าจ้างแค่ 300 บาทก็ซื้อชีวิตได้ (คนกรุงนี่แปลก ตอนทักษิณด่าผู้ก่อความไม่สงบภาคใต้ว่า “โจรกระจอก” ก็ด่าว่าทักษิณปากเสีย ตอนนี้ตัวเองก็ทำอย่างที่ทักษิณทำ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ แต่แทบทุกเรื่อง) รัฐบาลที่กลัวไม่มีอะไรจะทำและสื่อที่กลัวไม่มีข่าวจะขาย ก็ช่วยกันปลุกปั่นขยายความว่า นปช.จะลง “ใต้ดิน” สรุปว่ากลัวกระรอกไม่เห็นโพรง ก็เลยช่วยชี้โพรงให้กระรอก เผื่อกระรอกไม่ทันคิด เลยช่วยบอกทางให้เสียเลย สรุปว่าคนกรุงและชนชั้นสูงในเมืองหลวงเห็นว่าประเทศไทยมีแค่ 3 จังหวัดภาคใต้ยังไม่พอ เลยอยากให้ภาคเหนือและอีสานมี “กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ” เพิ่มขึ้นเสียเลย?

ในช่วงหลายปีมานี้ ผู้เขียนศึกษาเรียนรู้เรื่องหนึ่ง ซึ่งไม่รู้จะนิยามชื่อวิชาว่าอะไรดี แต่โดยเนื้อหาก็คือ การฝึกมองโลกจากสายตาของผู้อยู่เบื้องล่าง สิ่งแรกที่ผู้เขียนค้นพบด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดก็คือ คนจนและคนชายขอบไม่ว่าที่ไหนในโลก นอกจากการเอาชีวิตรอดที่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่เขามี สิ่งที่เขาหวงแหน บางครั้งให้คุณค่ายิ่งกว่าชีวิต ก็คือ ศักดิ์ศรี เรื่องนี้ใคร ๆ อาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้ แต่ผู้เขียนโง่ ไม่เคยรู้มาก่อน ผู้เขียนนึกว่าสิ่งที่จะค้นพบคือเรื่องการเรียกร้องเรื่องความเป็นธรรม เรื่องปากท้อง ฯลฯ ผู้เขียนไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า สิ่งที่คนจนไขว่คว้ามากที่สุดก็คือ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

ผู้เขียนไม่ได้โรแมนติกและไม่ได้อ่านนิยายมากไป

คนจนต้องการศักดิ์ศรี คนชั้นกลางและคนรวยต้องการอภิสิทธิ์ ศักดิ์ศรี vs. อภิสิทธิ์ สองอย่างนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว โฆษกรัฐบาลที่ชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะจึงเป็นบุคลาธิษฐานของสิ่งที่คนชั้นกลางและคนชั้นสูงปรารถนาอย่างสมบูรณ์แบ
บ สมบูรณ์แบบจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ในโลกความเป็นจริง

ผู้เขียนไม่รู้ว่า อ.นฤมลและคุณนารีหมายความอย่างที่พูดจริง ๆ หรือเปล่าว่า ครั้งนี้รัฐบาลและกองทัพจัดการได้ดี เพราะไม่มีใครตาย แต่ศักดิ์ศรีของคนเสื้อแดงจน ๆ ที่ถูกทำลายไปอย่างย่อยยับเล่า มันไม่มีคุณค่าให้คำนึงถึงเลยหรือ? นักสันติวิธีรู้จักแค่วิธีนับศพ แต่ไม่รู้จักนับหัวใจที่ตายแล้วในร่างที่ยังมีลมหายใจอยู่หรือ?

เมื่อคนเสื้อแดงเป็นได้แค่หมาจนตรอก เสียงพูดที่เป็นภาษาไทยแท้ ๆ ของเขาจึงไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครฟัง มันกลายเป็นแค่เสียงหนวกหูเหมือนเสียงเห่าของหมาข้างถนน แน่นอน พวกเขาย่อมต้องลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้งและอีกครั้ง เพื่อไขว่คว้าศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์กลับคืนมา เพื่อให้เสียงอึกทึกของเขากลายเป็นภาษาที่ฟังรู้เรื่อง เพื่อให้สังคมของอภิสิทธิ์ชนรับรู้การดำรงอยู่ของพวกเขา

แต่ด้วยวิธีการแบบใดเล่า?

ความจนตรอกและความสิ้นหวังไม่ใช่หรือคือบ่อเกิดของการใช้ความรุนแรง?

ผู้เขียนมีข้อเสนอต่อนักสันติวิธีในสังคมไทยดังนี้คือ:

1) เราพูดกันมามากแล้วถึงความรุนแรงเชิงโครงสร้าง ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมที่ไม่เท่าเทียมก็คือคนจนที่สิ้นหวัง ความอัดอั้นคับข้องของพวกเขา หากไม่มีการระบายและแก้ไขอย่างถูกต้อง ย่อมปะทุระเบิดออกมาเป็นความรุนแรงได้เสมอ เราควรยอมรับกันได้แล้วว่า การประท้วงและการเมืองบนท้องถนนย่อมเกิดขึ้นต่อไปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นกลุ่มคนเสื้อแดงเท่านั้น แต่รวมถึงกลุ่มคนที่ถูกกีดกันอื่น ๆ ในสังคมด้วย

2) ผู้เขียนทึกทักว่า นักสันติวิธี8’ต้องการให้สันติวิธีและการไม่ใช้ความรุนแรงลงหลักปักรากฐานในสังคมไทย และเนื่องจากนักสันติวิธีมักเป็นผู้มีศรัทธาในศาสนาด้วย การเผยแผ่แนวคิดสันติวิธีจึงไม่น่าแตกต่างมากนักกับการเผยแผ่ศาสนา และสามารถทำควบคู่กันได้

3) ดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่า หากเป้าหมายของนักสันติวิธีเป็นไปตามข้างต้นจริง ๆ ป่วยการเปล่าที่นักสันติวิธีจะเสียเวลาไปกับกิจกรรมอย่างเช่น ธรรมยาตรา ซึ่งต้องไปทะเลาะกับพวกฮิปปี้ฝรั่งที่มาร่วมขบวน หรือเอาดอกไม้ขาวไปโปรยถนน ซึ่งทำให้คนกวาดถนนต้องมาคอยเก็บกวาด เผลอ ๆ จะถูกคนกรุงเทพฯ โกรธอีกเปล่า ๆ ว่าไปทำให้เขารถติด

ตอนนี้ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมก็คือคนจน ซึ่งบางส่วนก็คือคนเสื้อแดงนี่เอง ถ้าเช่นนั้น ไฉนเล่านักสันติวิธีไม่ดำเนินการเชิงรุก เดินเข้าไปหาพวกเขา เหมือนอย่างที่นักบวชสำนักเทววิทยาเพื่อการปลดปล่อยเดินฝ่าป่าดงเข้าไปหาคนจนพื้นเมื
องในละตินอเมริกา แล้วอบรมพวกเขาเรื่องการประท้วงด้วยสันติวิธี (ขอทุนจาก สสส. บ้างก็ได้) นักสันติวิธีไม่จำเป็นต้องจำกัดกลุ่มคนเฉพาะพวกเสื้อแดง คนอีกกลุ่มที่ต้องการการอบรมเรื่องนี้อย่างขนาดหนักก็คือ กลุ่มคนเสื้อเหลือง ทหาร รัฐบาลและตำรวจ ถ้าหากพวกเขาต้องการสันติวิธีจริง ๆ และไม่ต้องการอภิสิทธิ์มากเกินไป

เพราะสันติวิธีนั้นไม่ใช่สำเร็จได้ง่าย ๆ ด้วยปากพูดหรือเขียนใส่ป้ายเดินชูให้คนเห็น เท่าที่ความรู้อันน้อยนิดของผู้เขียนมีอยู่ การใช้สันติวิธีในกระบวนการเรียกร้องทางการเมืองในต่างประเทศนั้น ต้องอาศัยการอบรมและการฝึกกันเป็นสัปดาห์ บางทีเป็นเดือน และต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญมาช่วยอบรม ตัวอย่างก็มีเช่น องค์กรกรีนพีซ องค์กร Ruckus เป็นต้น

ผู้เขียนหวังว่า ในอนาคตจะได้เห็นค่ายอบรมสันติวิธีที่เปิดกว้างและเข้าถึงสำหรับคนทุกกลุ่มทุกชนชั้น เพื่อให้สันติวิธีได้หยั่งรากในสังคมไทยอย่างแท้จริง

และคราวหน้าโปรดอย่านับแค่ศพคนตาย แต่กรุณานับหัวใจของคนที่ตายทั้งเป็นด้วย!

ด้วยความนับถือ
ภัควดี วีระภาสพงษ์

[blue]

ผมนึกถึง กระสุนยาง แก๊สน้ำตา และรถฉีดน้ำ เหมือนกันนะ แต่ผมไม่รู้ว่าบ้านเราเคยมีการตระเตรียมกองกำลังสำหรับรับมือกับสถานการณ์ประมาณนี้ด้วยอุปกรณ์และยุทธวิธีแบบนี้มากน้อยแค่ไหน

ถ้าคำตอบคือ -ไม่มี-

ผมก็ยังนึกไม่ออกเหมือนกันว่าระหว่างที่มีคนพยายามเอาถังแก๊สและรถแก๊สไปติดตั้งไว้ในย่านชุมชน ใครสักคนที่มีอำนาจสั่งการสมควรต้องทำอย่างไรบ้าง

บ้านเพื่อนผมอยู่ตรงแยกเทวกรรม ว่าง่ายๆ ก็อยู่ตรงจุดเกิดเหตุที่นางเลิ้งนั่นแหละ ภรรยาของเพื่อนผมเพิ่งคลอดลูก วันเกิดเหตุ เพื่อนผมไม่อยู่บ้าน แต่ติดไปช่วยงานศพแม่เพื่อนอีกคนที่ต่างจังหวัด เหลือแต่แม่ เมีย และลูกอ่อน อยู่กันสามคน ขณะที่นอกประตูมีเสียงปืนโป้งป้าง และไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร มันแทบคลั่งอยู่บนถนนเส้นเข้ากทม.

ผมไม่รู้ว่านักสันติวิธีทั้งหลายจะทำอย่างไรในสถานการณ์ตรงนั้น และผมก็เชื่อเหมือนพวกคุณๆ นั่นแหละว่า อำนาจรัฐกับอาวุธปืนพอเอามาคู่กันแล้ว มันหาคำอธิบายได้ยาก

บางที บางความคิด ก็ over-intellectual แต่ไม่มีคำตอบอะไรให้กับผมเอาเสียเลย

[Yuttipung]

^
^
^
โดยส่วนตัวเจตนาของนักวิชาการที่โจมตีรัฐบาลในปัจจุบันคือเรียกร้องให้กับผู้บริสุทธิ์เสียมากกว่าครับ มันเลยดูเอียงไปอีกข้างหนึ่ง มีคนใช้กำลังจริง ทำรุนแรงจริง และสมควรเอาผิด แต่คนที่นั่งอยู่ในทำเนียบรัฐบาล โดนปลุกปั่นจากแกนนำ ข้างนอกมีทหาร เต็มไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะตายหรือไม่ตาย ผมคิดว่าเราก็ไม่ควรเกลียดชังคนเหล่านี้

เดี๋ยวจะหาว่าเข้าข้างเกิน ผมเองก็ไม่ชอบให้มีการเข้าข้างให้ท้ายเสื้อแดงให้เกลียดชังเสื้อเหลืองเหมือนกัน ตอนวันที่ 14 เมษายน แฟนผมต้องไปทำงานแต่เช้า แม้จะยังไม่สงบ แท็กซี่ดันมาเล่าให้ฟังว่า ผู้โดยสารหญิงคนก่อนขึ้นมา เขาถามว่าคุณเสื้ออะไร น้องเขาตกใจกลัวรีบตอบว่าเสื้อขาว เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน สร้างความหวาดกลัวให้แฟน หรือการที่แท็กซี่ไม่รับผู้โดยสารที่เป็นพวกเสื้อเหลือง หรืออยู่คนละขั้ว ก็เคยได้ยินมา

ไม่รู้ว่าข่าวที่บอกว่าหมอไม่ยอมรักษาตำรวจที่อยู่ข้างแดง เป็นจริงแค่ไหน แฟนผมบอกว่าอาชีพอย่างพวกเขาถูกสอนมา เลยไม่ค่อยอยากเชื่อเรื่องพวกนี้นัก

ตอนนี้สนธิเกือบโดนเก็บอีก ไม่รู้ใครเก็บอีกต่างหาก หรือสร้างสถานการณ์ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเกลียดชังในสังคมมันลดลง

[Yuttipung]

จากบทความนี้พอจะยืนยันว่ากรณีที่แกนนำ นปช.ไล่นักข่าวด้วยข้อกล่าวหาว่าบิดเบือนและไม่รับรองความปลอดภัยเป็นความจริง จากบล็อกของ สุเจน เรียกได้ว่าเป็นการวางกลยุทธ์ที่ผิดจริงๆ

บันทึกสงกรานต์เดือด
http://www.sarakadee.com/blog/sujane/

ส่วนเรื่องสันติวิธี แม้แต่ อ.ชัยวัฒน์ หรือ อ.เกษียร ก็โดน อ.สมศักดิ์ วิจารณ์ว่า "ดัดจริต" รวมไปถึงอาจารย์จุฬาฯ รุ่นใหม่ๆ หลายคน เพราะถ้าสันติวิธีจริง ทำไมไม่เรียกร้องในเหตุการณ์ 6 ตุลาฯ หรือกรณีสวรรคตให้กับผู้ถูกกล่าวหา

[aloneagain]

หลังจากเห็นคำว่า "ชนชั้นกลาง" ออกมาเพ่นพ่าน ผมก็กลับไปคิดว่าคนที่พูดออกมานั้นต้องการสื่อความหมายครอบคลุมหรือเจาะจงแค่ไหน และเขา "คิด" อย่างนั้นจริงๆ หรือ
ตรรกะแบบนี้หรือเปล่า --- คนกรุงเทพฯ = ชนชั้นกลาง(ขึ้นไป)?
นั่นหมายถึงชาวแฟลตดินแดงบางครอบครัว ชาวมุสลิมย่านเพชรบุรี และชาวชุมชมนางเลิ้ง ก็เป็นชนชั้นกลาง(ขึ้นไป) ด้วย?

พอได้อ่านจดหมายเปิดผนึกของคุณภัควดี
แรกๆ ก็ อืมๆ เห็นด้วย...ใช่ๆ - อยู่ดีๆ
มาสะดุดตรงคำว่า "คนกรุง" โผล่มา
จากนั้นก็ตามมาด้วย "ชนชั้นสูง" "คนชั้นกลาง" "คนรวย"
ส่วนคำว่า "ประชาชน" ในตอนแรก ถูกแทนที่ด้วย "คนจน" "คนชายขอบ" ก่อนจะเพิ่มดีกรีด้วยคำว่า "คนเสื้อแดงจนๆ" "หมาจนตรอก" "หมาข้างถนน"

ตกลงจะให้เป็นสงครามชนชั้นจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
ถามจริงๆ เหอะว่ามันจับต้องได้ขนาดนั้นเชียวหรือ ว่าพวกเสื้อแดงเป็นคนจน-คนชั้นล่าง-คนชายขอบ ส่วนคนที่ไม่เห็นด้วยกับเสื้อแดงเป็นคนชั้นกลางขึ้นไป
หรือแค่เป็นเจตนาแบ่งกลุ่ม-ชนชั้นแบบเหมารวมด้วยจุดประสงค์บางอย่าง

จริงๆ ผมก็ถามไปอย่างนั้นแหละ ด้วยความรู้+วิจารณญาณไม่ต้องสูงมาก มีใครไม่รู้บ้างว่าแต่ละสังคมมีความซับซ้อนขนาดไหน (แม้กระทั่งสังคมเสื้อแดง) แต่ไม่เข้าใจว่าพูดออกมา "ง่ายๆ" อย่างนั้นได้ยังไงกัน

เห็นคุณภัควดีมีข้อเสนอเรื่องการลดความรุนแรงเชิงโครงสร้าง ก็ไม่รู้ว่าความคิดแบ่งแยกแบบเหมารวมแบบนี้จะยิ่งก่อความรุนแรงเชิงโครงสร้างเข้าไปอีกหรือเปล่า



ปล.เรื่องคลิปถูกโยงเข้ากับสถานการณ์ไม่แปลกหรอกครับ เดี๋ยวนี้ไม่ว่าอะไรก็ถูกโยงเข้าข้างตนเองกันทั้งนั้น เหมือนที่หนังหลายเรื่องโดนมาแล้ว

[blue]

พยักหน้าหงึกๆ ไปด้วยขณะอ่านข้อสังเกตของคุณ aloneagain เกี่ยวกับประเด็นการ "แขวนป้าย" คนกรุง กับ ชนชั้นกลาง แล้วก็เรื่องการวิพากษ์ความรุนแรงเชิงโครงสร้าง แต่จับวาทกรรม มายาคติ และภาพจำแบบฉบับ มาใช้เป็นกรอบการวิเคราะห์

บ่อยครั้งที่หลายคนเหมารวมว่า "ชาวบ้าน หนุนเสื้อแดง" แต่ "ลูกจีนรักชาติ และ ชนชั้นกลาง หนุนเสื้อเหลือง" การเหมารวมและแขวนป้ายแบบนี้ยิ่งกว่า "ความรุนแรง" เสียอีก แถมยังไม่นำพาไปสู่สิ่งใดนอกจากทำให้ภาพของสังคมที่กำลังถูกจับฉีกเป็นสองส่วนถูกถ่างออกไปมากขึ้น

ส่วนประเด็นที่คุณยัติภังค์พูดถึงข้อสังเกตของคุณสมศักดิ์ ผมมองว่าชักจะไปกันใหญ่ บางที "คนมีความรู้" บางคนก็มีอะไร "เร้นซ่อน" อยู่ในใจ ในความคิด ขณะที่วิพาก์ไปเสียทุกเรื่องจริงๆ

[Yuttipung]

จริงๆ ที่ผมยกมาให้สังเกต เพราะผมตะหงิดๆ มานานแล้วล่ะ

ผมยอมรับที่หลายคนบอกว่าการวิจารณ์แรงๆ ของ อ.สมศักดิ์ นั้น หากรับฟังหลายเรื่องก็ได้ประโยชน์จริง แต่บ่อยครั้งผมว่ามันซ้อนเร้นอะไรบางอย่างเหมือนกัน โดยที่ อ. อาจจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ได้

เช่น บอกว่า คนจนในสายตาของ NGO, นักวิชาการ, คนเมือง มักถูกจำกัดแค่ชาวบ้านที่ไม่เอาเขื่อน ใช้ชีวิตพอเพียง ขณะที่คนเสื้อแดงหลายคนที่มาประท้วงนั้นต่างออกไป

สงสัยว่านี่คือการสร้างมายาคติใหม่ๆ ให้กับคนจนหรือเปล่า ?

พี่ชายแฟนผมอยู่บ้านต่างจังหวัด ก็เชียร์เสื้อแดง เชียร์ทักษิณ แต่ชีวิตเขาก็คนเมืองดีๆ นี่แหละ

[aloneagain]

ในจดหมายเปิดผนึกนั้น คำว่า "คนกรุง" ปรากฏครั้งแรกตอนที่อ้างถึงกลุ่มก่อความไม่สงบในภาคใต้
ก่อนปิดท้ายด้วยข้อความนี้
"สรุปว่าคนกรุงและชนชั้นสูงในเมืองหลวงเห็นว่าประเทศไทยมีแค่ 3 จังหวัดภาคใต้ยังไม่พอ เลยอยากให้ภาคเหนือและอีสานมี “กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ” เพิ่มขึ้นเสียเลย?"
 

ไม่รู้ว่าชาวมุสลิมย่านเพชรบุรีซึ่งเป็น "คนกรุง" (ที่ "ไล่ต้อน" เสื้อแดง) เช่นกัน อ่านแล้วจะรู้สึกยังไง

[Yuttipung]

ตอนนี้เหมือนในประชาไท และฟ้าเดียวกัน จะมีความเห็นประเภทว่า เสื้อแดงที่ก่อเรื่อง จริงๆ เป็นพวกเสื้อเหลือง เสื้อน้ำเงิน ครับ...ก็ว่ากันไป

[blue]

Wikipedia มีบทความเกี่ยวกับ Susan Boyle แล้วครับ มีลิงค์บทความด้านล่างที่น่าอ่าน

http://en.wikipedia.org/wiki/Susan_Boyle

"ชัยชนะของหญิงวัยกลางคนเหนือวัฒนธรรมป็อปของวัยรุ่น" ชอบประโยคนี้จัง เหอะๆ

[merveillesxx]

The Girlfriend Experience Movie Trailer
http://www.youtube.com/watch?v=u4A2xCwQsMo


เดวิด ลินช์ ทำเอ็มวี ให้ Moby !!!???
http://www.youtube.com/watch?v=Q7zQlsLgYhg

[Yuttipung]

ข่าวนี้น่าสนใจดี

22 เมษา 52 “ทุ่มสุดฤทธิ์...ปิดเจดีย์” ว่าด้วยมหากาพย์ของมหาธรรมกายเจดีย์
http://www.prachatai.com/05web/th/home/16543

ภาพนี้เพิ่งเคยเห็น งงเลย
http://www.fwdder.com/topic/47797

มีเรื่องจะเล่านิด ผู้จัดการโรงพยาบาลของแฟนผม เผลอไปฟังธรรมที่วัดนี้ครั้งแรก พุดราว 3 ชั่วโมง เขาบริจาคเงินให้วัด 1 ล้าน วาทะศิลป์ขั้นเทพโดยแท้

[merveillesxx]

ู^
^
วันนั้นอยู่บ้านพอดี เลยได้ดูช่องนั้นด้วย งง เลย อะไรกันเนี่ยยยยย





บอยแบนด์เขมร แรงใช่เ่ล่น

(พอฟัดพอเหวี่ยงกับรายการ สุภาพบุรุษบอยแบนด์ บ้านเรา....)

http://www.dek-d.com/board/view.php?id=1279190


====================================


กรี๊ดดด

ร้านแว่น เพิ่งออก DVD ชุดสารคดีของ Naomi Kawase ออกมา  5 แผ่น / 8 เรื่อง / รวมยาว 413 นาที !!!



Embracing/Kya Ka Ra Ba A       
Katasumori/See Heaven/Hi Wa Katabuki       
The Weald       
Manguekyo        
Letter from a Yellow Cherry Blossom       





เรื่อง Nanayomachi (หนังปิดบางกอกฟิล์มปีก่อน) ก็จะออก DVD 20 พ.ค. นี้ มี ซับอังกฤษด้วย ^^

[birdwithnolegs]

ว่าจะเลี่ยงเรื่องการเมืองแล้ว แต่พอได้อ่านบทความของคุณคำ ผกาในมติชนสุดสัปดาห์เล่มใหม่ (ปกคุณสนธิ ลิ้มทองกุล) แล้ว อยากลุกขึ้น standing ovation ให้เลย

ใครก็ได้ ช่วยรวมเล่มบทความในมติชนสุดสัปดาห์ของคุณคำ ผกาให้หน่อย

ปล.ตอนนี้กำลังอ่านหนังสือรวมเล่มของคุณมุกหอม วงษ์เทศอยู่ครับ อ่านแล้วมึนยิ่งกว่าอ่านบทความท้ายเล่มของ bioscope ซะอีก

[birdwithnolegs]

นับแต่นี้ไปไม่เหมือนเดิม

คำผกา

มติชน สุดสัปดาห์ ฉบับประจำวันที่ 24-30 เมษายน 2552



ป้าทองไม่ได้สวมเสื้อแดง แกเป็นแค่ชาวบ้านสันคะยอม เรียนหนังสือจบชั้นประถมหรือเปล่าไม่แน่ใจอาชีพของแกคือ แม่บ้าน

แม่บ้านในที่นี้ไม่ได้แปลว่าเมีย เพราะผัวแกตายไปนานแล้วแม่บ้านในที่นี้ ภาษาละครหลังข่าวเขาเรียกกันว่า คนใช้

ป้าทองจะเป็นอะไรก็ช่างฉันรู้แต่ว่า แกเป็นคนบ้านเดียวกับฉัน วันหนึ่งแกมาซื้อเนื้อที่หมู่บ้าน ฉันก็เลยหยั่งเสียงเกี่ยวกับการชุมนุมของคนเสื้อแดง และเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างสงการณ์ ในขณะที่พวกเรากำลังยุ่งอยู่กับการทำแกงฮังเลไปวัด

“คนเขาไปเดินขบวนไล่รัฐบาลกันป้าทองว่ายังไง”

"อู๊ยย...บ้านเมืองวุ่นวายร้อนร้าย ถ้าป้าทองเป็นรัฐบาล จะลาออก รู้ทั้งรู้ว่าประชาชนไม่ได้เลือกตัวเองมาเป็นรัฐบาลยังจะหน้าด้านอยู่ได้ เออ ถ้ายุบสภา เลือกตั้งใหม่ พรรคประชาธิปัตย์ชนะ ป้าไม่ว่าซ๊ากคำ จะยอมรับเสียงคนที่เขาเลือกโดยดี แต่นี่อะไรไม่รู้ อยู่ ๆ ก็ขึ้นมาเป็นรัฐบาล สมควรแล้วที่จะโดนประชาชนขับไล่ จริงไหม”

ป้าตอบยืดยาว สมฉายา ป้าทอง(โว) โว แปลว่าคุยโวโอ้อวดนั่นเอง

ฉันยอมรับว่าอึ้งกับคำตอบของป้าทอง ป้าไม่ได้เรียนหนังสือมาก ไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ ป้าดูข่าวและติดละครของแพนเค้ก เหมือนชาวบ้านอีกทั้งประเทศไทย ไม่ได้พูดคำว่าประชาธิปไตยแต่ป้าช่างอธิบายมันออกมาชัดเจนแจ่มกระจ่าง ความจำของป้าไม่ได้สั้นเหมือนใครบางคน ป้ายังจำได้ว่าการเลือกตั้งครั้งล่าสุด หลังจากรัฐบาลของ คมช. ป้ายังจำได้ว่าพรรคที่ได้เสียงข้างมากคือพรรคพลังประชาชน และหัวหน้าพรรคคือนายสมัคร สุนทรเวช ที่เป็นหัวหน้าพรรค ได้เป็นนายกรัฐมนตรี

เหตุการณ์หลังจากนั้นป้าคงเข้าใจไม่ได้ ทำไม นายกฯ ที่มาจากพรรคที่ครองเสียงข้างมากถึงถูกถีบออกไปจากเวทีการเมืองไทยในเวลาอันสั้น

ทำไมพันธมิตร ถึงสามารถชุมนุมยืดเยื้อได้หลายเดือนโดยไม่มีใครกล้าทำอะไร

ทำไมคนเหล่านั้นถึงเข้าไปร้องรำทำเพลงในทำเนียบได้ นานนานแถมยังมีใครไม่รู้ไปอุตริจัดงานแต่งงานเป็นที่ครื้นเครง

ทำไมแก๊สน้ำตาทำให้คนแขนขาขาดอย่างมีนัยสำคัญ

งง ยิ่งกว่านั้น กลุ่มพันธมิตรไปยึดสนามบินตั้งหลายวัน ผู้คนเดือดร้อนมหาศาล เศรษฐกิจของชาติยับเยิน แต่คนที่เสียงดังในสังคมนี้กลับยกย่องคนยึดสนามบินว่าเป็นพวกกู้ชาติ กู้ประชาธิปไตย แกนนำไม่มีใครโดนจับดำเนินคดี

น่าเจ็บใจกว่านั้น บางคนที่ชื่นชมม๊อบพันธมิตรออกหน้าออกตา ยังได้เป็นรัฐมนตรี ไม่ใช่กระทรวงขี้หมูขี้หมา เป็นกระทรวงการต่างประเทศเสียด้วย

ป้าทองไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์หรอก และไม่รู้ด้วยว่าฉายาของรัฐบาลนี้คือ เทพประทาน ป้าทองแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเสียงโหวตของประชาชนจึงไม่ได้รับการเคารพ ป้าทองไม่เข้าใจหรอกว่ามือที่มองไม่เห็น แปลว่าอะไร และเป็นใคร ป้าทองเข้าใจตามประสาป้าทองว่า เรามีการเลือกตั้งและเราควรจะยอมรับผลการเลือกตั้งนั้นแม้มันจะไม่ถูกใจเรา

ฉันอึ้งกับคำตอบของป้าทองเพราะมันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าสังคมไทยไม่เหมือนเดิม และไม่มีวันจะเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่มีครั้งไหนในประวัติศาสตร์การเมืองไทยที่ชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างป้าทองจะตระหนักในความหมายของเสียงหนึ่งเสียงที่ตัวเองกากบาทลงไปในบัตรลงคะแนน

ไม่ว่าสื่อมวลชน ชนชั้นกลาง คนมีการศึกษา ที่คิดว่าตัวเองเป็นสัตว์ประเสริฐเหนือชาวบ้านร้านช่อง จะเฝ้าเรียกคนที่มาร่วมชุมนุมเสื้อแดงว่า เป็นผู้หลงผิด เป็นสาวกทักษิณ เป็นพวกขายสิทธิ ขายเสียง และยังไม่รู้ทันเล่ห์กลของนักการเมือง

หนังสือพิมพ์บางเล่มยิ่งอาการหนัก เพราะเรียกผู้ชุมนุมสีแดงว่า หางแดง หรือ แดงประจำเดือน สะท้อนและส่อให้เห็นถึงวุฒิภาวะ และรสนิยมของหนังสือพิมพ์นั้นได้อย่างดี นักวิชาการที่สังวาสเสพสุขกับสื่อชนิดนี้ คงหมดแล้วซึ่งสามัญสำนึกแห่งผิดชอบชั่วดี โดยสิ้นเชิง

มีคนพูดกันมากเรื่อง 2 มาตรฐาน ความแตกต่างระหว่างม๊อบมีเส้น กับไม่มีเส้น มีหลายคนบอกว่าม๊อบเสื้อแดงกำลังรุกเร้าให้เกิดเหตุการณ์รุนแรง ทั้งการเผารถเมล์ การเอารถแก็สมาขู่ การปะทะกันตรงนั้นตรงนี้ระหว่างคนหลายกลุ่ม หลายฝ่าย และความตึงเครียดระหว่างวันที่ 12-15 เมษายน ที่ผ่านมา

แต่ฉันอยากจะทบทวนอีกสักนิดว่าก่อนที่จะเกิดการจลาจลและกีฬาสีสงคราม แดง เหลือง น้ำเงิน นั้น มันเกิดอะไรขึ้น

จะปฏิเสธไหมว่า หากไม่มีรัฐประหาร 2549 จะไม่มีสงครามสีในวันนี้

และใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังการรัฐประหารควรสำเหนียกว่าประเทศไทย ณ พ.ศ.นี้ ไม่เหมือนกับประเทศไทยปี 2550 อีกต่อไปแล้ว คนไทย ชาวนา ชาวไร่ กรรมกรไทย ไม่ใช่ราษฎรโง่ ๆ เชื่อง ๆ แบบตัวละครเรื่องสั้น เขียดขาคำ ของลาว คำหอมอีกต่อไป

ชาวบ้านไม่ได้เห็นนายอำเภอแล้วรีบก้มกราบอีกแล้ว เราไม่ได้อยู่ในยุคที่ขึ้นไปบนที่ว่าการอำเภอแล้วขาสั่นผับ ๆ เพราะกลัวเจ้ากลัวนาย เราไม่ได้อยู่ในยุคที่เรียกข้าราชการว่า เจ้าคนนายคน

เราอยู่ยุคที่ นายกเทศบาลตำบลนั้นเป็นลูกของลุงศรีทน ที่มีนาติดกับนาของเราแถมยังฟ้อนผีมดร่วมกันทุกปี นายก อบต. ก็เป็นลูกหลานของคนบ้านนี้ เราอยู่ในยุคที่ไม่ได้ตื่นเต้นกับการไปดำหัวผู้ว่าฯ ที่ขอโทษเดี๋ยวนี้แทบไม่รู้เรื่องว่าชื่ออะไร เพราะมันช่างเป็นตำแหน่งที่ไร้ความหมาย หลังการกระจายอำนาจลงสู่ท้องถิ่นเป็นรูปธรรมมากขึ้น

คำว่าสถานที่ราชการ ที่เคยทรงอำนาจขู่ให้ประชาชนต้องเดินตัวลีบ ๆ บางทีถึงขั้นถอดรองเท้านั้นเกือบจะมีความหมายเท่ากับศาลพระภูมิ ในสมัยที่ชาวบ้านเปลี่ยนแปลงไปมากในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา

เทคโนโลยีของการสื่อสาร วิทยุชุมชน การทำงานภาคประชาชนของ NGO ที่ดำเนินการมายาวนานเราต้องยอมรับว่ามีส่วนสำคัญในการเปลี่ยนแปลงจิตสำนึกของประชาชนคนเดินดิน ที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นประชาชน มีสิทธิ มีเสียง มีอำนาจในการกำหนดชะตากรรมของตนเองผ่านสิ่งที่เรียกว่านโยบายของรัฐบาล ชาวบ้านได้เรียนรู้ว่าหากเราไม่พอใจการตัดสินใจของรัฐบาล เราสามารถเรียกร้อง ต่อรอง ทำการรณรงค์กับประชาชนกลุ่มอื่น ๆ เพื่อหาแนวร่วม หรือเพื่อประชาสัมพันธ์ให้ขอมูลข่าวสาร ที่แตกต่างออกไปจากโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาล

สังคมไทยมีคนอย่างยายไฮ เกิดขึ้นแล้ว มีสมัชชาคนจน มีสหภาพแรงงานที่กำลังตื่นตัว มีกลุ่มพิทักษ์ผลประโยชน์ของผู้บริโภคอย่างแข็งขัน เรามีคนไข้ที่ลุกขึ้นฟ้องร้องหมอ (50 ปีที่แล้วยังเห็นหมอเป็นเทวดา และพูดภาษาเทพที่คนธรรมดาไม่เคยฟังรู้เรื่อง)

เรามีกลุ่มองค์กรนอกรัฐที่เกิดขึ้นมาเพื่อยืนยันสิทธิ์ศักดิ์ศรีของคนไทย ที่หรือหน่วยราชการไม่เคยอ่าน เขาว่าเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีและสิทธิแห่งความเป็นมนุษย์ เท่ากับคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นเคืรอข่ายผู้ติดเชื้อฯ เครือข่ายหญิงบริการ ฯลฯ

ลองคิดดูแล้วกันว่าสังคมเราเดินมาไกลขนาดไหน ไกลจนถึงจุดที่ทั้งกะหรี่ ทั้งกะเทย ออกมาเป็นแอ็คทิวิสต์ เดินสายประชุมกับเฟมินิสต์ นักวิชาการ และเพื่อนนักกิกรมทั่วโลกเพื่อยืนยันศักดิ์ศรีแห่งอาชีพของตน

แล้วใครหน้าไหน ยังจะคิดว่าจะลุกขึ้นมาทำรัฐประหารได้ง่ายดายเหมือนยุคของสฤษดิ์ แล้วใครอย่ามาคิดว่าจะลุกขึ้นมา Exercise อำนาจอย่างเดียวกับที่ สฤษดิ์ เคยทำกับคนไทยสมัยนั้น ร้ายไปกว่านั้นในยุคแห่งการรื้อสร้างและเสียดสี การรณรงค์และโฆษณาชวนเชื่อในกฤษฏาภินิหารต่าง ๆ นานาเพื่อให้ประชาชนสมยอมอำนาจนั้นทำได้ยากขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากจะไม่ชวนเชื่อ แล้วยังน่าหัวเราะเยาะและรังแต่จะถูกนำมาล้อเลียนให้เสียผู้เสียคนกันไปข้าง

เราอยู่ในยุคเทคโนโลยี่อยู่แค่การ คลิก คลิก คลิก โทรศัพท์มือถือของนาย ก. นาง ข. ที่ไหนก็ถ่ายรูปได้ สื่อของรัฐแสดงรูป ๆ หนึ่ง ประชาชนก็สามารถเอารูปอีกรูปหนึ่งมาแสดงทาบกันคัดง้างความหมาย ความเชื่อกันได้อย่างทันท่งที เพราะฉะนั้น การผูกขาดข้อมูลข่าวสารนั้นเป็นแค่ฝันเปียกของรัฐบาล ICT ทำได้แค่วิ่งไปปิดเวปนั้น เวปนี้ไปวัน ๆ ทว่ายิ่งปิดกั้น ยิ่งกักกัน ประชาชนยิ่งหลีกเร้น แหวกทางหาช่องใหม่ ภาษาใหม่ ถ้อยคำใหม่ สัญลักษณ์ใหม่ ๆ ทีรัฐไม่มีวันจะตามไปปิดหูปิดตาได้มิดชิดอีกต่อไป ยิ่งปิดเรายิ่งสามารถค้นหาทางหนีได้แยบยลยิ่งขึ้น

คำสามัญอย่าง “ซาบซึ้ง” กลับซ่อนนัยชวนหัวมีพลังถึงขั้นพลิกขั้วของโลกให้กลับตาลปัตรได้

เพราะฉะนั้นที่วิ่งไล่ปิดวิทยุชุมชน จนหัวสั่นหัวคลอนนั้นอย่าหวังว่าจะสามารถทำการผูกขาดข่าวสารข้อมูลได้ง่ายดาย และจะเอาประชาชนมาใส่ขื่อใส่คาได้ตามใจชอบ เพราะยิ่งปิดก็จะยิ่งมีช่องทางใหม่ ๆ มาทดแทน

นี่จึงเป็นกระบวนการต่อต้านรัฐประหาร (และขอไว้อาลัยแก่ภาพประชาชนที่เอาดอกกุหลาบไปให้ทหาร) หลังจากนั้นที่ดำเนินการมาอย่างเป็นอารยะนั่นคือ ไม่มีการออกมาชุมนุมหรือใช้ความรุนแรงใด ๆ นอกจากภาพการรณรงค์ด้วยข้อมูลเท่าที่จะทำได้ ส่วนชาวบ้านอย่างป้าทองเชื่อว่า เมื่อมีการคืนอำนาจให้กับประชาชนด้วยการเลือกตั้ง ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ทีไหนได้ กลายเป็นว่ามีการใช้สถาบันตุลาการอย่างตั้งใจที่จะตัดตอนพรรคไทยรักไทย สุดท้ายเมื่อผลการเลือกตั้งออกมา กลับมีความพยายามที่จะใช้วิธีนอกกฎหมายในการกำจัดพรรคเพื่อไทย และรัฐบาลที่ประชาชนเลือกเข้ามาอย่างกดดันและต่อเนื่องผ่านพันธมิตรฯ ใส่เสื้อสีเหลือง

มาถึงวันนี้ฉันคงไม่ต้องอ้อมค้อม เด็กมัธยม ยังรู้เลยว่านี่ไม่ใช่การเมืองภาคประชาชน แต่เป็นการ exploit การเมือง ภาคประชาชนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด corrupt ที่สุดหน้าด้านและดัดจริตที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย

วาทกรรมว่าด้วยประชาธิปไตยแบบไทย ๆ บวกกับมายาคติว่าด้วยนักการเมืองชั่วช้าสามานย์ เข้ามาเพื่อกอบโกย มือสกปรกโกงกิน ถูกนำเสนออย่างต่อเนื่อง พร้อมกับกระแสเรียกร้องหาผู้ปกครองในอุดมคติปราศจากผลประโยชน์ทับซ้อน การเมืองโปร่งใส good governance ศีลธรรม คุณธรรม ไปจนถึงเกมชิงความจงรักภักดีอย่างเข้มข้นถึงตอนนี้คำว่า ประชาธิปไตย
ไม่สำคัญเท่ากับ ฆ่าทักษิณออกจากจักรวาลการเมืองไทย ไม่มีประชาธิปไตยไม่เป็นไรขอให้เอาทักษิณออกไปให้ได้ก่อน ความผิด และความไม่ชอบธรรมของทักษิณ ไม้ได้นำมาพิจารณาไต่สวนกันด้วยเหตุผล

แต่ข้อเท็จจริงเหล่านี้ถูกนำมาใช้เพื่อปลุกเร้าความเกลียดชังและ simplified ปัญหาของประเทศไปไว้ที่ผู้ชายชื่อทักษิณ ราวกับว่าหากไม่มีทักษิณเสียคน ประเทศไทยจะเรืองรองผ่องอำไพ ผุดผ่องงดงาม ขึ้นมาในบัดดล เมื่อดึงดัน ถีบส่ง และฆ่าทิ้งรัฐบาลที่ประชาชนเลือกเข้ามาอย่างหน้าด้าน และอีกพรรคหนึ่งก็หน้าด้านพอที่จะขึ้นมาเป็นรัฐบาล คุณอภิสิทธิ์ก็กล้าขึ้นมาเป็นนายกฯ ท่ามกลางเครื่องหมายคำถามจากทั่วโลก (ฉันอายแทนมาก ๆ ) และในที่สุดประชาชนก็ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ กลุ่มคนเสื้อแดงจึงลุกข้นมาชุมนุมเพื่อทวงถามความเป็นธรรม ความยติธรรม และความหมายของประชาธิปไตย ในขณะที่ก่อนหน้านี้กลุ่มพันมิตรทำในสิ่งตรงกันข้าม

นี่คือสัญญาณที่บอกชนชั้นนำไทยว่า การเมืองไทยจะไม่เหมือนเดิม คนไทย ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วสำนึกทางการเมืองของวกเราเปลี่ยนแปลงไปมากในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ชนชั้นนำไม่อาจ manipulate ชี้นำและสนตะพายเราด้วยคำพูดเพราะ ๆ หน้าหล่อ ๆ ยิ้มหวาน ๆ พิธีกรรมสารพัดพิธี อย่างที่เคยทำอีกต่อไป

ประชาชนไทยเปลี่ยนไปแล้วมีแต่ชนชั้นนำที่ไม่รู้ตัว หรือเฝ้าหลอกตัวเองว่า ทุกอย่างยังเหมือนเดิม และจะต้องเหมือนเดิมตลอดไป

*************************************
หมายเหตุ
คัดลอกจากกระทู้คุณสายลมรัก(1) ในประชาไท
http://www.prachataiwebboard.com/webboard/wbtopic2.php?id=798643
และกระทู้ของคุณ Homo erectus ใน
http://www.sameskybooks.org/board/index.php?showtopic=29727

[Yuttipung]

ก็ยังคิดเหมือนเดิมว่าบทความข้างบนเล่นง่ายเหมือนกัน อ่านได้และต้องคิดตามครับ การเมืองภาคประชาชนอย่าง อบต. -- ก็ต้องตรวจสอบนะครับ / ขออนุญาตคิดอะไรแบบง่ายๆ เหมือนกับบทความนี้ ผมกลับบ้านไปนั่งกินข้าวร้านอาหารตามสั่งทั่วไป เด็กมัธยมในต่างจังหวัดเขาคุยกันเรื่องการเมือง เขาบอกงงๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องครับว่าอะไรเป็นอะไรแล้วเหมือนกัน

มีหลายเรื่องที่ผมเห็นด้วยเรื่องการเมืองภาคประชาชนในบทความนี้ แต่เราก็ต้องเห็นความซับซ้อนในสังคมเหมือนกันครับ

- กรณียายไฮ เท่าที่จำได้หลังจากออกข่าวโทรทัศน์ ก็เริ่มมีชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านที่ไม่พอใจกับการเรียกร้องของยายไฮเหมือนกัน
- NGO เกือบทุกสำนักเองก็ถูก เว็บฟ้าเดียวกัน ประชาไท และเสื้อแดงโจมตีว่าไม่ยุติธรรมในการเรียกร้องให้ยุติความรุนแรง ระหว่างเหตุการณ์ของเสื้อเหลือง เสื้อแดง
- วิทยุชุมชน ที่ปลุกระดมโจมตีกลุ่มเสื้อเหลืองเอง ก็มีมาก่อนรัฐประหารนะครับ แต่อาจจะไม่รุนแรงมาก(แต่แน่นอนการรัฐประหารเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ)
- อีกสิ่งก็คือบทความนี้เองก็ประมาทกลุ่มชนชั้นนำไปเหมือนกัน อย่าลืมว่าเหตุการณ์วันสงกรานต์ที่ผ่านมาถ้าเป็นอย่างที่กลุ่มเสื้อแดงว่าจริง ความสามารถในการปิดกั้นข่าวสาร ในยุคที่มันแพร่หลาย แพร่กระจายได้รวดเร็วขนาดนี้ จึงทำได้ขนาดนั้น ทำไมเรื่องคนตายในเหตุการณ์วันนั้นยังคลุมเครืออยู่ ? ข่าวต่างประเทศสมัยพฤษภาทมิฬ ผ่านไปไม่ถึงเดือน ที่บ้านผมสามารถหาวิดีโอดูเหตุการณ์นองเลือดดังกล่าวได้จากสื่อต่างประเทศ ผมคิดเล่นๆ ว่าสมัยนี้ก็น่าจะไม่ถึงสัปดาห์   

[merveillesxx]

คุณหนูบอย เห้นแล้วคงกรี๊ดแตก



(อธิบาย: ละครเวทีแม่นาค ตอนนี้มันมี 2 เจ้าพร้อมกันจ้ะ คือของคุณหนูบอย ณ รัชดาลัย (นัท มีเรีย + อาร์เดอะ สตาร์) กับของดรีมบ็อกซ์ (น็อต วรฤทะธิ์ + น้ำมนต์ คู่กรรม) ในภาพมันลงรูปผิดเจ้ากัน)

[Yuttipung]

Forever Enthralled ประทับใจองค์แรกของเรื่องมาก แต่หลังจากนั้นหนังค่อยๆ หมดพลังลงไปเรื่อยๆ น่าเสียดาย...

Frozen Flower เผลอๆ จะมีคนโยงกับการเมืองไทยนะนั่น 

[merveillesxx]

เข้าโรงหนังในรอบเกือบสองเดือน (หลังจาก สลัมด็อก)


1. Last Chance Harvey (A+/A)

มันเป้นหนังสูตร เดาได้ทุกอย่าง แต่ัมันก็ทำได้ดีจริงๆ มันทำให้เราลุ้น ทำให้เรารู้สึกตามไปได้

เอ็มม่า ทอมป์สัน เล่นดีมาก



2. What Just Happened (A)

ตลกแบบแสบๆ ดี ใครที่อินกับเทศกาลคานส น่าจะชอบหนังเรื่องนี้

ชอบตัวละคร แึคทเธอรีน คีนเนอร์ และ โรบิน ไรท์ เพนน์ มากๆ


ป.ล.1 โดนยุงกัดที่ลิโด้โรง 2 (อีกแล้ว!)

ป.ล.2 เจอแตงโม ที่ลิโด้ ด้วย!!! (ทำให้ดูหนังไม่รู้เรื่องไปหลายฉากเลย 555)

[Yuttipung]

แตงโมเจอชายไม่ทราบชื่อคนหนึ่งเหล่เลยทำให้ดูหนังไม่รู้เรื่องไปหลายฉากเหมือนกัน 

[bink]

เจอนอกโรงแล้วความรู้สึกยังต่อเนื่องเข้าไปถึงในโรง หรือได้เจอในโรงเลยเนี่ย 

[merveillesxx]

เจอนอกโรงจ้ะ ตรงซอยข้างๆ ลิโด้ ที่มีร้านเสื้อของ เป้ เสลอ เขานั่งคุยกับเพื่อนอยู่หน้าร้านเสื้อ

มีเรื่องตลกมากๆ คือ หลังจากเดินผ่านไปรอบแรกแล้ว ผมก็ทำเนียนเดินไปดูอีกรอบ ทำฟอร์มคุยมือถือไปเรื่อย พอจะหันไปดูเท่านั้นแหละ ปรากฏว่าไฟดับ!!!!!!!

แล้วก็เดินจากมาเงียบๆ ในความมืด.... T__T

[merveillesxx]

Tori Amos - Maybe California Video
http://www.youtube.com/watch?v=36kSGl907Bs

เอ็มวีตัวใหม่ของ Tori Amos

ไม่รู้เอ้มวีชุดนี้ของเธอเป็นงาน conceptual เกี่ยวกับ "สาวใหญ่เดินทอดน่องไปตามเมืองใหญ่" หรืออย่างไร เพราะเลพงนี้เธอเดินไปเรื่อยๆใน แคลิฟอร์เนีย ส่วนเอ็มวีตัวหน้านี้ Welcome to England เธอก็เดินดุ่มๆ ในลอนดอน แต่ที่ฮาคือ ชุดที่เธอใส่ในทั้งสองเอ็มวีแรงมาก






Sonic Youth อัลบั้มใหม่(หลุด)มาแล้ว!

โหลดฟังได้ที่นี่เลยครับ
http://indiepassion.blogspot.com/2009/04/sonic-youth-eternal.html

ฟังแล้วรู้สึกดี อย่างน้อยได้รู้ว่าโลกนี้ยังมีวงดนตรีที่เราจะเชื่อใจได้ไปอีกอย่างน้อย 5 ปี เหลืออยู่

[MdS]

ตอบน้อง merveillesxx

ชอบ LAST CHANCE HARVEY มากๆ รู้สึกเหมือนกันว่าหนังเรื่องนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย แต่กลับทำออกมาแล้วได้อารมณ์รื่นรมย์มากๆ ชอบคุณแม่นางเอกที่มีนิสัยชอบแอบดูผู้ชาย ฮ่าๆๆ

Michael Landes พระเอก FINAL DESTINATION 2 (2003, B) รับบทประกอบใน LAST CHANCE HARVEY ด้วยนะ เล่นเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว บทของเขาน้อยมากๆ งงอยู่เหมือนกันว่าทำไมดาราหล่อๆอย่างเขาถึงมารับบทที่ไม่มีอะไรเลยอย่างนี้ ตอนแรกนึกว่าเขาจะกลายเป็นตัวละครที่มีบทบาทสำคัญในช่วงหลังของเรื่องซะอีก



--I like this quote from SOCIALISME, the upcoming film from Jean-Luc Godard.

I’LL ATTACK THE SUN TOO IF ONE DAY IT ATTACKS ME.

http://www.vegafilm.com/vega-film/de/filme/socialisme/bilder/


I knew about this film from Girish’s and Craig Keller’s blog:
http://www.girishshambu.com/blog/2009/04/recent-web-reading.html#comments
http://cinemasparagus.blogspot.com/2008/11/socialisme_03.html

[pc]

ช่วงนี้มีศิลปินรุ่นใหญ่ออกอัลบั้มใหม่ๆกันมาเยอะเหมือนกันครับ นั่งฟังรายการของ Rob Da Bank เมื่อคืนก่อน นอกจากจะมี 'Sacred Trickster' ของ Sonic Youth ที่เอามาเปิดแล้ว ก็ยังมี 'Angela' ของ Jarvis Cocker ที่ก่อนหน้านี้มีให้ดาวน์โหลด แต่ตอนนี้ก็อยู่ในชุดรวมที่เพิ่งออกมาเมื่อกลางเดือนนี้ด้วยครับ

เพลงที่เพิ่งหาเจอในช่วงนี้ (ขออนุญาติตัดแปะจากอีกบอร์ดนะครับ)


ผมขออนุญาติไปเที่ยวทะเลต่ออีกรอบนะครับ เพราะคราวนี้เพิ่งจะเจอเพลงที่หามานาน และก็เป็นเพลงร็อคที่ดัดแปลงมาจากเพลงคลาสสิคด้วยครับ (ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าเพลงคลาสสิคดีหรือเปล่า เพราะต้นฉบับเป็นเพลงร้องจากยุค Renaissance ก่อนที่ดนตรีคลาสสิคของตะวันตกจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างเสียอีกครับ)

สำหรับคอหนังสยองทุนต่ำที่ใส่เซ็กส์กับฉากแหวะๆเข้ามาแบบไม่ยั้ง คงจะไม่พลาดหนังอย่าง Tromeo and Juliet (1996, Lloyd Kaufman and James Gunn) ที่นำเอาบทประพันธ์ของเช็คสเปียร์มายำเสียเละเทะไม่มีชิ้นดี และถ้าเพื่อนท่านใดเคยดูหนังเรื่องนี้มาแล้ว (น่าจะมีให้เช่าตามศูนย์เช่าทั่วไปนะครับ ถ้าร้านเช่าพวกนั้นยังเก็บหนังเก่าๆไว้อยู่) ก็คงจะจำเพลงในสไตล์นิวยอร์คพังค์ที่เปิดเข้ามาเป็นระยะๆเพลงนี้ได้นะครับ

Willie Wisely - Tromeo and Juliet Theme
http://willie-wisely-tromeo-and-juliet-theme-mp3-download.kohit.net/_/392086

ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ทั้งใน YouTube, imeem และในเว็บ beemp3 ไม่มีคลิพเพลงนี้ให้ฟังกันเลย มีแต่ในลิ้งค์ข้างบนเท่านั้นที่ผมเพิ่งหาเจอเมื่อสองสามนาทีมานี้ ถ้าจะลองฟังเฉยๆก็คือไปที่ "Play Now" ได้เลยครับ จะมี "(Instant MP3 Player)"  ป๊อปขึ้นมาเล่นให้ฟัง

จำได้ว่า ในหนังจะมีทั้งเวอร์ชั่นที่เป็นร็อค และเวอร์ชั่นที่ร้องในสไตล์ดนตรีคลาสสิค แต่ผมก็ยังไม่รู้ชื่อเพลงต้นฉบับและก็ไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหน จนได้มาเจอคลิพของ JOHN REMBOURNE GROUP ที่นำเพลงนี้มาเล่นในสไตล์โฟล์คอังกฤษในยุคซิกส์ตี้

JOHN REMBOURNE GROUP
http://www.youtube.com/watch?v=5U32hzTf8Hs&feature=channel_page

พอไปดูข้อมูลที่ box ข้างๆจอ ถึงได้รู้ว่าเพลงนี้ชื่อเพลง Belle qui tiens ma vie ที่ประพันธ์ขึ้นโดย Jehan Tabourot (March 17, 1519, Dijon - July 23, 1595, Langres) หรือที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ Thoinot Arbeau ซึ่งเป็นนามปากกาที่เขาใช้ออกผลงาน ดนตรีของเขาส่วนใหญ่จะเป็นดนตรีสำหรับการเต้นรำในยุคเรเนสซองส์ของฝรั่งเศส ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่า การนำมาเล่นให้ตรงตามที่ผู้ประพันธ์ตั้งใจจะให้เป็นนั้นควรจะเป็นยังไง แต่เวอร์ชั่นที่ผมชอบที่สุดจะเป็นเวอร์ชั่นที่ขับร้องโดย Ensemble D.E.U.M. จากอิตาลีในคลิพข้างล่างนี้ครับ

Belle qui tiens ma vie
http://www.youtube.com/watch?v=ITQQsn-7954&feature=channel_page

เนื้อร้องน่าจะเป็นภาษาฝรั่งเศสในยุคศตวรรษที่สิบหกนะครับ

1. Belle, qui tiens ma vie captive dans tes yeux,
qui m'as l'ame ravie d'un souriz gracieux,
viens tot me secourir, ou me faudra mourir.

2. Pourquoi fiu-tu, mignarde si je suis pres de toy,
quand tes yeux je regarde je me perds dedans moy,
car tes perfections changent mes actions.

3. Approche donc ma belle, approche toy mon bien,
ne me sois plus rebelle puisque mon coeur est tien,
pour mon mal appaiser, donne moy un baiser.


มีบางความเห็นเขียนไว้ว่า บทเพลงต้นฉบับจะเป็นดนตรีสำหรับเต้นรำที่ร้องด้วยอัตราความเร็วที่คงที่ แต่ผมว่าเวอร์ชั่นนี้มีการเน้นไปที่แรงขับเคลื่อนและฮาร์โมนิคของเสียงต่างระดับได้อย่างงดงาม เสียงของนักร้องแต่ละคนในสีสันที่แตกต่างกันจะเข้ามาผสานกันได้อย่างมีมิติ และดูเหมือนว่าพวกเขารู้จักเล่นกับความก้องกังวาลได้อย่างทรงประสิทธิภาพอีกด้วยครับ ส่วนอีกคลิพข้างล่างจะเป็นบทเพลงนี้ในภาคดนตรีล้วนๆ ที่มีความไพเราะไม่แพ้กันเลยครับ


Belle qui tiens ma vie
http://www.imeem.com/people/PvKkoR/music/cRMbwuhf/arbeaumargolis-belle-qui-tiens-ma-vie/




และ




เจอลิ้งค์เพลงโปรดเข้าให้อีกเพลงหนึ่งครับ


Adolph von Henselt (1814-1889)
Études
Piers Lane (piano)

http://rapidshare.com/files/131144507/Henselt_Etudes.part1.rar
http://rapidshare.com/files/131151065/Henselt_Etudes.part2.rar
http://rapidshare.com/files/131136823/Henselt_Etudes.part3.rar
http://rapidshare.com/files/131137402/Henselt_Etudes_Scans.rar


ผมว่าจะลองโหลดมาฟังพรุ่งนี้ เพราะเครื่องคอมพ์ของผมโหลดได้ช้ามากเลยครับ เพลงทั้งหมดมาจากอัลบั้มที่ออกโดยค่าย Hyperion อีกแล้วครับ ค่ายเล็กๆค่ายนี้มักจะทำอัลบั้มเจ๋งๆออกมาให้ฟังกันได้เรื่อยๆ ลองคลิ๊กเข้าไปดูข้อมูลของอัลบั้มนี้ได้ที่ลิ้งค์ข้างล่างเลยครับ

Henselt Etude, Opus 2 & Opus 5, Piers Lane (piano)
http://www.hyperion-records.co.uk/al.asp?al=CDA67495&f=henselt

ผมได้ฟังเพลงจากอัลบั้มนี้เป็นครั้งแรกก็ตอนที่เจอเว็บไซท์ของค่ายนี้ได้ไม่นาน ตอนนั้นตัวอย่างเพลงที่ฟังได้จากเว็บไซท์จะเลือกมาอัลบั้มละเพลง แต่ฟังกันได้เต็มเพลง ผมลองคลิ๊กเข้าไปเช็คดูเฉยๆ แต่แค่ได้ฟัง Suite 2. No 10 in F minor: Entschwundenes Gluck. Allegro non tropp, con passione dolorosa [5'19] จาก Douze etudes de salon, Op 5 (แทร็คที่ 23 นะครับ) เพียงแค่ครั้งเดียว ก็โดนสะกดด้วยเมโลดี้ที่ค่อยๆเผยปริศนาออกมาด้วยอารมณ์หวานเศร้า คงต้องให้เครดิตกับ Piers Lane ไปเต็มๆเลยครับ ที่สามารถถ่ายทอดท่วงทำนองแบบเยอรมันที่เล่นด้วยอารมณ์แห่งบทกวีในแบบรัสเซียของบทเพลงๆนี้ออกมาได้อย่างครบถ้วน ผมยังไม่รู้เลยครับว่าถ้าอยากจะฟังแทร็คที่ 23 ก่อน ควรจะเริ่มโหลดจากตรงไหน แต่พอผมลองเช็คตัวอย่างเพลงสั้นๆในแทร็คอื่นๆแล้ว เชื่อว่าเป็นงานที่สามารถดื่มด่ำไปกับอารมณ์กวีได้ทั้งชุดเลยครับ

Henselt  เป็นคีตกวีที่จัดได้ว่าสร้างงานดนตรีชั้นเลิศแต่ถูกมองข้ามมากที่สุดคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะเป็นคนเยอรมันโดยกำเนิด การศึกษาด้านดนตรีของเขาก็ได้รับการสนับสนุนจาก King Ludwig I of Bavaria แต่สไตล์การเล่นที่เหมือนกับนำเอาความอลังการของ Liszt กับความนุ่มนวลของ Hummel มาผสมผสานเข้าด้วยกัน กลับส่งอิทธิพลต่อพวกนักเปียโนรุ่นต่อๆมาในรัสเซีย ที่ๆเขายึดเอาเป็นเรือนตาย ว่ากันว่าสไตล์การเล่นและการสอนเปียโนของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้พวกคตีกวีอย่าง John Field และ Sergei Rachmaninoff หว่านเมล็ดพันธ์ทางดนตรีที่ในเวลาต่อมาได้พัฒนาไปเป็น Russian school of music อันโด่งดังไปทั่วโลก

งานดนตรีที่เขาประพันธ์ของเขาล้วนเป็นงานที่เขาประพันธ์ขึ้นก่อนที่เขาจะอายุสามสิบแทบทั้งสิ้น หลังจากนั้น ด้วยเหตุผลที่ไม่ค่อยชัดเจน เขาก็แทบจะไม่ได้สร้างงานดนตรีออกมาอีกเลย  และเมื่ออายุได้สามสิบสาม ด้วยอาการตื่นเวทีอันเรื้อรังจนก้ำกึ่งกับภาวะวิตกจริต เขาก็ได้หยุดการแสดงดนตรีต่อหน้าสาธารณะชนไปเป็นการถาวร มันน่าแปลกที่แม้ว่าผลงานของเขาจะแต่งขึ้นเมื่อสมัยที่อายุยังไม่มาก แต่กลับเต็มไปด้วยความลุ่มลึกและอารมณ์แห่งบทกวีที่เปี่ยมไปด้วยวุฒิภาวะของผู้ที่ผ่านประสพการณ์ทางอารมณ์มามากพอที่จะมองเห็นความงามได้จากความธรรมดาที่ปรากฏรอบๆตัว